Hoe cool is dit: Van onzekere jongen naar een expeditie in Suriname

Hoe cool is dit: Van onzekere jongen naar een expeditie in Suriname

Van onzekere jongen naar een expeditie in Suriname

Hallo allemaal!
Om even kennis te maken lijkt het mij het beste om mezelf even voor te stellen.
Ik ben Lars, een 16 jarige jongen wonende in het Oosten van Nederland.
Ik woon samen met de liefste en mooiste vrouw die ik ken, namelijk mijn moeder.
En niet te vergeten onze hond en meneertje schildpad.  
Ik zit in mijn examenjaar op het VMBO, voor mij is het appeltje-eitje.

In het 3e leerjaar kregen wij de kans om te solliciteren op een plekje in een Expeditie team vanuit onze school.
In de 1e klas kregen wij al de kans om in Paramaribo voor een week naar een gastgezin te gaan, maar ik was hier veel te onzeker voor.
Dit jaar was het mijn laatste kans, en ik had me ingeschreven!
Niet veel later kreeg ik te horen dat ik uitgekozen was voor een sollicitatie gesprek, ik had geen idee wat ik moest verwachten dus ik liet het op mij afkomen.
Één weekje later kreeg ik nog een mailtje..
Yessss, ik was uitgekozen voor het expeditie team!!
Ik ben 1 van de 8 leerlingen die deel uit mag maken in het team.
Vanaf dat moment wist gelijk al dat dit een van de grootste ervaringen uit mijn leven zou worden.
Maar nog steeds struggelde ik met mijn onzekerheid, dit heeft ook een reden.

In het einde van het 2e leerjaar heb ik een flinke smakkerd gemaakt op schoolkamp, ik was er nog geen anderhalf uur en het feest was voor mij voorbij.
Na het opzetten van onze tenten ging ik met mijn vrienden even een rondje over de camping lopen om het te verkennen.
We kwamen bij een speeltuintje met een air-trampoline, ik ging op de zijkant liggen om even uit te rusten.
Op het zelfde moment sprongen 5 jongens achter mij precies tegelijk op de trampoline, zo werd ik 2 meter de lucht in gelanceerd en kwam op mijn rug terecht.
Mijn lichaam spande zich voor een paar seconden helemaal aan en daarna kon ik even niks meer.
Later ben ik zelf nog naar de auto toegelopen en zei met mijn stoere gedrag dat ik na een diclofenacje wel weer terug zou komen!
Nou… was dat maar zo..
Voor ik het goed en wel besefte lag ik in het ziekenhuis met een gebroken ruggenwervel.             
Na de ziekenhuisopname heb ik 8 weken met een brace gelopen waarbij ik praktisch van mijn familie afhankelijk was.
Dit heeft op een of andere manier heel veel met mij gedaan, vandaar mijn onzekerheid.

Eind goed al goed ben ik nu weer helemaal de ouwe!!
Om even ter sprake te komen.. waar was ik ook alweer, oja!
Ik was uitgekozen voor een plekje in het expeditie team.
Ik kwam in een team terecht waarbij ik eigenlijk met geen één leerling een goede band had of die ik goed kende, dit was best spannend dus!!
Mijn 2 coaches had ik al wel een goede band mee.

In Maart 2016 begonnen we met activiteiten en acties opzetten om geld op te halen en hebben we een scholengemeenschap in Suriname benaderd met ons project.
Een school in Abenaston,                                                                                                                                   een dorpje in Suriname dat helemaal in de bush-bush ligt en alleen per boot te bereiken is reageerde en vertelde dat ze een wens hadden voor zonnepanelen.
Hier zijn we op in gegaan en hebben we heel veel geld voor opgehaald in de afgelopen maanden.

Ik ben er samen met mijn team ook super trots op met wat we allemaal al hebben bereikt.
Met alle acties die we hebben uitgevoerd hebben we een bedrag van rond de 14 duizend euro opgehaald!!

En nu is het bijna zover, nog 4 dagen en dan sta ik op het punt om mijn ‘eerste’ verre expeditie te maken.
Met nadruk op eerste omdat ik nu al zoveel van dit project heb geleerd en zoveel van ben gegroeid dat ik dit zelf wil gaan doen, samen met mijn broer Ramon en mijn moeder.

Dit was mijn eerste blog van mijn belevenis tot nu toe, en dan ben ik nog niet eens in Suriname geweest.

(59)

Deel dit